یک مطالعه میان‌رشته‌ای جدید نشان داده است که برخی از حیوانات می‌توانند با استفاده از خواص سوپرپارامغناطیسی گلبول‌های سفید خون در کبد خود، میدان مغناطیسی زمین را حس کنند. بینش این تیم به رهبری کلیویا لیسوفسکی در دانشگاه بن، در مورد ناوبری کبوترهای خانگی می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا معمای چند دهه‌ای چگونگی حس کردن میدان‌های مغناطیسی توسط حیوانات را حل کنند. این تحقیق همچنین نور جدیدی بر عملکرد داخلی سیستم ایمنی می‌تاباند. به نظر می‌رسد حیواناتی از کوسه‌ها گرفته تا خفاش‌ها از میدان مغناطیسی زمین برای مسیریابی در طول سفرهای طولانی مهاجرتی استفاده می‌کنند. با این حال، ماهیت این دریافت مغناطیسی به خوبی درک نشده است. لیسوفسکی توضیح می‌دهد: "چگونگی حس کردن میدان مغناطیسی زمین توسط آنها یک معما بوده است." "چندین فرضیه پیشنهاد شده است، اما این فرضیه‌ها اغلب از آزمایش‌های آزمایشگاهی حاصل شده‌اند. آنها به ندرت در مزرعه انجام شده‌اند و بنابراین نمی‌توانند توضیح دهند که مهاجرت در شب یا در محیط‌های تاریک چگونه انجام می‌شود." تیم لیسوفسکی در مطالعه خود، منشأ دریافت مغناطیسی در کبوترهای خانگی را بررسی کرد. این پرندگان به دلیل یافتن راه بازگشت به خانه پس از رها شدن در مکان‌های ناآشنا مشهور هستند. لیسوفسکی توضیح می‌دهد: «ما تخصص‌های حوزه‌های تحقیقاتی که معمولاً با هم مرتبط نیستند، یعنی ایمونولوژی، فیزیک و رفتار حیوانات را با هم ترکیب کردیم. [این امر] به ما یک رویکرد واقعاً میان‌رشته‌ای برای حل معمای دریافت مغناطیسی در کبوترهای لانه‌گزین داد.» در سطح اتمی، تیم لیسوفسکی پیشنهاد می‌کند که این اثر از الکترون‌های جفت نشده در پروتئین‌های فریتین ناشی می‌شود که از طریق جفت شدن دوقطبی-دوقطبی مغناطیسی با یکدیگر تعامل دارند تا حساسیت مغناطیسی آنها را افزایش دهند. این اثر زیر اتمی به نوبه خود می‌تواند رفتار چرخشی متمایز مشاهده شده در کبوترها پس از برخاستن را توضیح دهد. این چرخش می‌تواند به این الکترون‌های جفت نشده اجازه دهد تا قبل از اینکه پرندگان در یک پرواز یکنواخت‌تر قرار گیرند، با اطلاعات مغناطیسی حک شوند.

نویسنده خبر: مهدی ابراهیمی چکووری (عضو پیوسته)